Een arbeidsmigrant is een mens (1)

travellers

Een aantal jaren geleden werd het trappenhuis opgeknapt van het gebouw dat grensde aan het kantoor waar ik werkte. Toen alles klaar was lieten de buren een sleutel bij ons op kantoor achter. Later op de dag zou iemand langskomen om de boel op te ruimen. Ik hoorde op een gegeven moment de deurbel. Een collega deed de deur open en een oudere, nette mevrouw stapte naar binnen. Ze werd uitgenodigd om een koffie te drinken en vertelde aan mijn collega haar verhaal. Ze kwam uit Roemenië, was daar ingenieur, raakte werkloos en op zoek naar werk was ze in Amsterdam beland. Hier maakte ze huizen schoon.

Op mijn stoel achter mijn bureau voelde ik me verlamd. Ik moest denken aan mijn moeder en aan haar vriendinnen. Aan al die vrouwen die ik daar nog ken. Trotse vrouwen zijn ze: vrouwen die hebben gestudeerd, die hard – voltijd – hebben gewerkt en die voor hun ouders en kinderen hebben gezorgd. Een generatie vrouwen die in de jaren ’80 ‘s nachts in de rij stonden zodat ze op tijd voor Kerst hun kinderen met drie mandarijnen en een banaan konden verrassen. Op zoek naar melk, brood en vlees, maar altijd een lippenstift in hun handtas hadden. Er was in die tijd niks en tegelijkertijd was er van alles. Geen spullen, wel gelach, mensen en het volle leven. En nu zijn ze bijna 60 jaar of ouder en moeten sommigen van deze vrouwen trappenhuizen schoonmaken. Ja, ik voelde mij verlamd en ook schuldig voor mijn bevoorrechte positie, voor de luxe en de rust in mijn leven.

Elke keer als ik berichten over arbeidsmigranten lees moet ik aan deze mevrouw denken. En hoe vaak komt het niet voor dat een verhuizing naar een ander land gepaard gaat met (sociale) problemen. Vooral de arme en lager opgeleide mensen zijn nu massaal op zoek naar werk en niet iedere arbeidsmigrant is in staat om een filosofie boek te bespreken. Een ding wordt steeds vergeten: het zijn mensen met een verhaal. Die mevrouw voor de deur van ons kantoor wil niet op haar 60ste de steile trappen van een huis in Amsterdam dweilen. Ze heeft echter geen andere keuze. Op haar knieën doet ze haar werk, om later trots en met genoeg geld om  te overleven over de straten van haar woonplaats in Roemenië te lopen.

En dan lees ik dit bericht: “81 procent Nederlanders wil Bulgaren en Roemenen niet”. Goed, 74 procent van de mensen die meededen aan deze peiling van Maurice de Hond in opdracht van de PVV “vrezen ook dat de komst van Roemenen en Bulgaren ten koste gaat van banen voor Nederlanders”. Dit kan ik nog plaatsen in de context van de crisis. Maar als ik de volgende zin lees “73 procent van de 1300 ondervraagden verwacht een stijging van de criminaliteit”, moet ik toch aan die arme mevrouw denken. Nog erger is het onderzoek onder de lokale bestuurders en volksvertegenwoordigers: “52% van deze groep vreest voor negatief effect op de leefbaarheid in de buurten ” als per 1 januari 2014 de Roemeense en Bulgaarse invasie plaats zal vinden. En nu denk ik nog sterker aan het lot van die mevrouw.

  • 2 (1)
  • 3
  • 4
  • 6
  • vrouwen
  • travellers

    Ik heb geen verstand van of inzicht in de arbeidsmarkt, en of het waar is dat Nederland te maken krijgt met sociale problemen als Roemeense en Bulgaarse werkzoekenden hier hun geluk komen zoeken. Ik denk altijd aan het individu. Want als bijna drie kwart van de Nederlanders inderdaad vreest voor een stijging van de criminaliteit met de komst van de migranten uit Oost Europa, is het voor mij duidelijk hoe de groep op een hoop wordt gegooid als gelukzoekers en dieven. En dat vind ik jammer.

    Wordt vervolgd 

    2 Responses to “Een arbeidsmigrant is een mens (1)”

    1. marjan

      Ik vind het ook jammer. Jammer dat mensen zo bang zijn en zich door die angst laten regeren… Het werkt vreemde verwachtingen en scheven verhoudingen in de hand. En de oplossing is zo simpel, als we nou eens allemaal zouden de beseffen dat de wereld van iedereen is. En dat de plek waar je bent geboren een toevalligheid is.

      Reply
    2. Fetita

      Het is absoluut jammer…het zou fijn zijn als wij in Nederland eens wat meer naar onszelf zouden kijken voor we over een ander oordelen.
      Alsof de “Hollander” zo heilig is?
      Ik woon sinds kort samen met mijn Roemeense man in Nederland en we kennen elkaar nu zo’n 5 jaar…wat voor reacties ik soms krijg als ik vertel dat mijn man uit Roemenië komt wil je niet weten.
      “Kan hij hier wel werk vinden? Of gaat hij net als ‘alle anderen’ aardbeien plukken of op straat liedjes spelen op de accordeon?”
      “Oh, maar spreekt hij wel Nederlands? Ja, dat zal wel niet hé, want het is zo’n moeilijke taal!”
      En telkens weer die grapjes over de criminaliteit….dan is er in de buurt iets gebeurd en wordt er een zogenaamd “grapje” gemaakt dat het vast wel weer een Roemeen geweest is….of in de trant van : “Goh, Mihai..waar was jij gisteravond?”
      Dat wordt je snel zat….

      Het wordt tijd dat Nederland gaat inzien dat niet elke Nederlander, niet elke Roemeen, niet elke Pool, niet elke Afrikaan of niet elke wat/wie dan ook hetzelfde is…
      We zijn allemaal mensen met een wens, een doel, een droom….

      Reply

    Leave a Reply

    Basic HTML is allowed. Your email address will not be published.

    Subscribe to this comment feed via RSS