2015 kom maar op. En snel.

© Nca.Ncu

In de zomer is het voor mij makkelijker om de schoonheid waar te nemen. Het is nu winter en ik ervaar het tegenovergestelde. De jaarwisseling van 2014 in Roemenië. Het is voor iedereen vakantietijd. Buiten is het mooi wit, in ons blauwe huis is het rustig en knus. Het dorpje verderop ademt rustig, het bos omringt ons, de bergen zijn dichtbij. Binnen wordt brood gebakken, al het lekkers wacht om opgegeten te worden en de open haard werkt hard om de kou buiten te houden. De kinderen genieten. En het sneeuwt buiten.

Oh ja, het wordt nog beter. Je pakt de auto en binnen een uur zit je kroost op skiles. Dat doen ze in Toplita. Dit kleine skioord is fijn, overzichtelijk, goedkoop, niet al te druk en het uitzicht is adembenemend. Het is zeer kleurijk, letterlijk en figuurlijk. De Roemenen – oud en vooral nieuw geld – hebben deze sport ontdekt. We staan samen in de rij om te skiën of te snowboarden in (te) modieuze outfits, je ziet soms ongeduldige blikken. Af en toe wordt er hardop gedroomd over de Alpen. Het is toch beter daar…

toplita1

Twee uur later is iedereen tevreden, moe en klaar om terug te rijden naar de warmte van onze open haard. We wagen een poging om onze boodschappen in het treurige ‘Toplita-city’ te doen. Geen fijne stop, geloof me. Terwijl we afdalen, rijden we langs kleine huisjes, passeren een verlaten ogende spoorlijn en ontwaren de bekende betonnen flats in het centrum. In een zijstraat zien we het geel en blauw van de almachtige Lidl. Als we een parkeerplek zoeken, zie ik twee verkleumde jongetjes van een jaar of zes oud. Zodra we uitstappen vragen ze bij de stalling van de winkelkarretjes om geld. Ik heb ze – of hun broers, zusters of buurvriendjes – een paar jaar geleden ook zien bedelen.

‘Mevrouw, heeft u 2 lei?’

Warme ogen, lieve glimlach, een nieuwsgierige blik, kapotte schoenen. En assertief.

Ik zeg: ‘ Wacht op me, ik kom zo terug.’ We lopen de supermarkt binnen.

Ik voel de hand van mijn dochter van negen vragen stellen met haar vingers. We lopen langs de schappen en de vragen nemen ook bezit van haar ogen. Ik geef haar geld om lekkers voor haarzelf en voor de twee jongetjes te kopen. Als we uiteindelijk buiten zijn, zeggen de jongens niks maar kijken vragend recht in mijn ogen. Mijn dochter loopt dapper naar ze toe met geld en twee zakjes met lekker zoets. De jongetjes geloven hun ogen niet als ze het in hun handen drukt.

‘Dank u wel mevrouw,’ roepen ze blij.

‘Het is het idee van mijn dochter’, zeg ik. Ik ben nog nooit zo trots geweest.

‘Dank u wel meisje’, roepen ze nog blijer.

De ogen en handen van mijn dochter van negen zijn opeens ontspannen. Iedereen lacht. We praten even

‘Dit hebben we nog nooit gekregen.’ En ze openen voorzichtig hun eerste snoepjes.

‘ Het is Kerstmis niet waar?’

‘Jaaaa,…, Kerstmis!’ Ze kijken blij.

De kerstdagen liggen al een paar dagen achter ons. Het is 29 december en ik weet dat het de komende dagen heel koud zal worden. Ik weet ook dat wij straks ‘gezellig’ achter onze open haard zitten. Ik kan alleen maar hopen dat zij een kacheltje hebben om zich aan te warmen. Als we bij onze auto staan, zie ik mijn dochter terugrennen om ook haar eigen snoep met de jongens te delen. We rijden weg terwijl we zwaaien. Twee dagen later zijn we terug met warme kleren, speelgoed en boekjes. Ze zijn met z’n vieren, maar ‘onze’ twee jongetjes herkennen ons niet. Een meisje grijpt de tas en ik vraag haar snel om de spullen met haar vriendjes te delen. En weg is ze. Het is puur overleven op de parkeerplaats van de Lidl. Ik droom van de zomer en van nog meer schoonheid. 2015 kom maar op. En snel.

partiaoameni

5 Responses to “2015 kom maar op. En snel.”

  1. Marco

    Wat schrijf je mooi en bevlogen. Ik lees graag jullie belevenissen. Warme groet en fijne ervaringen toegewenst voor jou en je gezin in 2015 in NL en in Roemenië.
    Marco, Carla, Bjorn en Merel.

    Reply
  2. Raluca

    Maine dimineata plecam si noi spre Romania, sa simtim putin aerul tare si racoros al muntilor, sa vedem zapada, brazii incarcati, oamenii si locurile copilariei noastre.
    Tin sa mentionez cat imi creste inima cand citesc despre Romania mea intr-o limba cu care buzele-mi abia s-au obisnuit. Visez si sper ca intr-o zi voi reusi si eu sa fac acelasi lucru…
    Salutari din ploiosul Antwerpen, iar in curand, din Sibiul nostru drag.
    Raluca

    Reply
    • admin

      Vei reusi. Vei reusi :)
      Drum bun si vacanta frumoasa in Sibiu. Multumesc si daca ajungi prin Amsterdam da-mi un semn. Cu drag, Ioana

      Reply

Leave a Reply

Basic HTML is allowed. Your email address will not be published.

Subscribe to this comment feed via RSS