Requiem voor de zomer: Vama Veche

© Nca.Ncu/ IoanaBiris

16 jaar geleden was ik er voor de laatste keer.

En jong waren we: we namen een tent mee, we sliepen op het strand en we konden douchen – ook daar in de buurt van het strand – alleen met koud water. We bezochten een paar terrasjes, het waren vakanties met veel bier en gekookte mais, sigaretten, een tas vol met boeken en vooral heel veel praten, wandelen, zwemmen en dromen. Dat was Vama Veche. Dat was toch het summum van vrijheid. De plek waar we onszelf konden zijn, waar de muziek klonk zoals het ‘moest’.

Teruggaan zou zijn zoals een goed boek dat verfilmd wordt. Het valt altijd tegen. Bovendien raadde iedereen ons af om een poging te wagen. En toch waren we er weer afgelopen zomer. En ja, alles is veranderd behalve de zee. Maar ja, na een paar dagen deed ik net alsof ik weer heel erg jong was.

© Nca.Ncu/ IoanaBiris
© Nca.Ncu/ IoanaBiris
© Nca.Ncu/ IoanaBiris
© Nca.Ncu/ IoanaBiris
© Nca.Ncu/ IoanaBiris
© Nca.Ncu/ IoanaBiris
© Nca.Ncu/ IoanaBiris
© Nca.Ncu/ IoanaBiris
© Nca.Ncu/ IoanaBiris
© Nca.Ncu
© Nca.Ncu
©  Nca.Ncu/ IoanaBiris
DSCF1159
© Nca.Ncu/ IoanaBiris
© Nca.Ncu/ IoanaBiris
© Nca.Ncu

Leave a Reply

Basic HTML is allowed. Your email address will not be published.

Subscribe to this comment feed via RSS